Urodził się 22 maja 1939 roku w Skórczu. Ukończył Wydział Fizyki na Uniwersytecie Toruńskim. Już w czasie studiów rozpoczął działalność na polu muzyki, kierując Studenckim Studiem Radiowym. Na początku lat 60. utworzył w Elblągu klub jazzowy El-Club przy słynnej Galerii El. W roku 1964 zorganizował tam pierwszy na świecie Międzynarodowy Konkurs Kopert Płyt Jazzowych, do jury zaprosił kilka osobistości ze świata jazzu, m.in. Lubomira Doruzkę z Czechosłowacji, Romana Waschko i Jana Byrczka z Polskiej Federacji Jazzowej. Waschko i Byrczek nakłonili energicznego działacza, by przeniósł się do stolicy.

Gdy w roku 1965 Federacja uzyskała koncesję Ministerstwa Kultury, Cejrowski stanął na czele Biura Koncertowego, które zostało niebawem przekształcone w Agencję Koncertową. Był to okres dynamicznego rozwoju tej organizacji.  Pod jej egidą obok zespołów jazzowych działały również czołowe zespoły rockowe, m.in. Akwarele Czesława Niemen i No To Co, którego Cejrowski był osobiście menedżerem. Jego nazwisko widnieje w stopce redakcyjnej pierwszego numeru JAZZ FORUM z grudnia 1965 roku. Był też razem z Janem Byrczkiem organizatorem kolejnych festiwali Jazz Jamboree, na których w latach 70. występowały największe gwiazdy – jak np. Charles Mingus, Elvin Jones, Stan Getz, Benny Goodman, Sonny Rollins, Orkiestra Duke’a Ellingtona i wiele innych słynnych big bandów.

Na początku lat 70. Stanisław Cejrowski powołał do życia Lubelskie Spotkania Wokalistów Jazzowych, Nadbałtyckie Spotkania Jazzowe – Jazz Jantar, był przy narodzinach Festiwalu Pianistów Jazzowych w Kaliszu, uruchomił Klub Płytowy PSJ „Biały Kruk Czarnego Krążka”. Od roku 1974 do 1980 pełnił funkcję Sekretarza Generalnego PSJ – wówczas dużej ogólnopolskiej organizacji z oddziałami i biurami koncertowymi w kilku miastach. Doprowadził do otwarcia pod egidą PSJ warszawskich klubów jazzowych, Maxim (1975), a następnie Akwarium (1977).  Jego awanturniczy duch sprawił, że w roku 1981 wybrał się własnym samochodem z grupą Extra Ball w podróż po Stanach Zjednoczonych, od Nowego Jorku do Reno w Newadzie, i z powrotem.

W okresie od 1981 do 1985 r., gdy w PSJ nastała era Tomasz Tłuczkiewicza, Cejrowski kierował Stołeczną Estradą. W roku 1994 reaktywował Old Jazz Meeting – Złota Tarka, który to festiwal przeniósł z Warszawy do Iławy, gdzie z jego inicjatywy zbudowano Amfiteatr im. Louisa Armstronga. Przez dziesięć lat był menedżerem swojego syna, Wojtka Cejrowskiego (program telewizyjny „WC Kwadrans”), zaś w latach 1995 – 97 organizatorem „Ciemnogrodów” – głośnych zlotów w Osieku. W ostatnich latach działał w Komisji Promocyjnej Związku Artystów Wykonawców STOART.

Jedną z jego pasji było kolekcjonowanie plakatów jazzowych, które prezentował na wystawach w wielu krajach. Jego ostatnią ideą fixe były wysiłki mające na celu utworzenie domu pamięci Czesława Niemena w Starych Wasiliszkach na Białorusi, gdzie podróżował wielokrotnie, prowadząc rozmowy z rodziną Czesława Niemena, lokalnymi władzami i  proboszczem tamtejszej parafii. Był barwną postacią polskiego środowiska jazzowego, jednym z najbardziej przedsiębiorczych działaczy, człowiekiem niezwykle pracowitym,  o niespożytych siłach i determinacji.
Drogi Staszku! Trudno wyliczyć wszystkie Twoje liczne zasługi, wiele Tobie zawdzięczamy, będzie nam Ciebie bardzo brakowało.

Paweł Brodowski, Jazz Forum